tajga – słow. , czes. , pol. tajdze); w dopełniaczu liczby mnogiej w słowackim dochodzi zazwyczaj do wydłużenia lub dyftongizacji samogłoski rdzeniowej (), w czeskim natomiast często spotyka się ich skracanie (); w słowackim wszystkie czasowniki mają w 1 os. liczby pojedynczej jednolite zakończenie -m, w czeskim jest ono różne w zależności od kategorii (słow. ; czes. ; pol. chcę, piszę, wiem); Imiesłów przymiotnikowy przeszły czynny ma w słowackim jednolite zakończenie liczby mnogiej -li we wszystkich rodzajach, po czesku zaś rozróżnia się (-li, -ly, -la); w języku słowackim przy zwracaniu się per wy (tzw. wykaniu) do jednej osoby orzeczenie przechodzi do 2. osoby liczby mnogiej, zaś w języku czeskim w czasie przeszłym oraz w trybie przypuszczającym imiesłów przymiotnikowy przeszły czynny pozostaje w liczbie pojedynczej, zaś posiłkowy czasownik být przechodzi do 2. osoby liczby mnogiej (np. słow. , czes. , pol. „była Pani w domu”). Jednak orzecznik pozostaje w takim wypadku zarówno w języku słowackim, jak i w czeskim w liczbie pojedynczej (np. słow. , ; czes. , ;