Głównym filozofem, który poprzez swoje dzieła, wpłynął na pracę Boecjusza był Porfiriusz.
W 500 roku Seweryn wygłosił mowę powitalną na cześć króla Ostrogotów Teodoryka Wielkiego, gdy ten przybył do Rzymu. Władca poprosił Boecjusza, aby ten skonstruował zegar wodny i słoneczny dla króla Burgundów Gundobada. Za radą Seweryna, Teodoryk wysłał lutnistę dla króla Franków Chlodwiga I. Te działania miały zyskać przychylność władców dla Teodoryka. Dzięki temu Boecjusz zyskał uznanie ostrogockiego króla i w 507 roku został mianowany patrycjuszem, a trzy lata później – konsulem. W swoich działaniach skupiał się na pomocy potrzebującym, co nie podobało się oficjelom. W 510 roku wszedł w konflikt z prefektem Faustusem Nigrem, który zarządził obowiązkowy skup zboża w Kampanii. Boecjusz się temu sprzeciwił, obawiając się klęski głodu. W 522 roku jego synowie Symmach i Boecjusz zostali mianowani konsulami, a Sewerynowi przyznano funkcję magister officiorum. Stanowisko to dawało mu władzę nad urzędnikami i służbą dworską, a jednym z jego obowiązków było podejmowanie zagranicznych delegacji.