Wiek XX i XXI W tym okresie w podstawowym przepisie na sztufadę na ciepło głównym surowcem jest duży kawałek wołowiny zrazowej lub skrzydła, zamarynowany przed przyrządzeniem, a następnie naszpikowany słupkami słoniny, obsmażony do zrumienienia, po czym duszony do miękkości. Miękka sztufada krojona jest na plastry w poprzek włókien tak, że słonina staje się widoczna w postaci białych oczek w ciemnym mięsie. Tak przyrządzona sztufada podawana jest z sosem od duszenia, zaprawionym winem i przecierem pomidorowym.
Poniżej inny przepis na sztufadę podawaną jako przystawka.
W XX i XXI wieku nadal istnieją bądź pojawiają się jako nowe następujące warianty przepisu:
Dopuszczenie innych ciemnych mięs jako surowca na sztufadę. Dodawanie wina i wódki (razem bądź osobno) do mięsa w czasie duszenia. Dodawanie przecieru pomidorowego do sosu. Używanie boczku wędzonego w miejsce słoniny. Dodawanie warzyw i cebuli do duszącej się wołowiny (sztufada przyrządzana bez warzyw może być podawana na zimno jako przystawka). Dodawanie do mięsa octu: przed przygotowaniem sztufady w celu zamarynowania, w trakcie duszenia.