Męskie i żeńskie grupy pokutników oprócz przejścia na klasztorny sposób życia ze ślubami uroczystymi i klauzurą, dały też początek licznym instytutom (zgromadzeniom zakonnym) ze ślubami prostymi: siostry szpitalne zwane Szarymi Siostrami, ubogie Córki Miłosierdzia św. Marii Magdaleny Postel, albo elżbietanki w Niemczech, urszulanki we Włoszech, betlejemici św. Piotra de Betancur w Gwatemali, bracia najmniejsi (minimici) św. Franciszka z Paoli we Włoszech. Aby obejść prawo Soboru Trydenckiego, nakładającego klauzurę, członkowie tych instytutów składali śluby proste. W myśl prawa kościelnego nie byli zatem uważani za prawdziwych zakonników. Dopiero w 1905 Stolica Apostolska dała im prawo obywatelstwa w instytutach zakonnych pod warunkiem agregacji do zakonu ze ślubami uroczystymi: jednej z gałęzi I Zakonu lub III Zakonu Regularnego.