Fala pogromów przyczyniła się do nowego exodusu na wschód, do Polski, gdzie zostali przyjęci tolerancyjnie.
W czasach Świętego Cesarstwa Rzymskiego thumb|Rycina przedstawiająca wypędzenie Żydów z Frankfurtu, 23 sierpnia 1614 r.; w podpisie czyta się m.in. „1380 osób, starych i młodych, policzono u wyjścia bramy”
W czasach Świętego Cesarstwa Rzymskiego status prawny i poziom bezpieczeństwa Żydów nieco się polepszył. Ponieważ cesarze rzymsko-niemieccy byli uważani za następców cesarza rzymskiego Tytusa Flawiusza, o którym mówiono, że nabył Żydów jako własność prywatną, utrzymywano więc, że posiadają oni prawo własności i ochrony Żydów w całym państwie. Rzeczywistym celem było uzasadnienie prawa do opodatkowania. Np. w 1342 r. Ludwik IV Bawarski wprowadził dodatkowy coroczny podatek w wysokości 1 krajcara za gulden własności. Władcy domu luksemburskiego odsprzedawali księciom i wolnym miastom cesarstwa za wysoką cenę prawo do opodatkowania i grzywny Żydów. Odtąd Żydzi sukcesywnie przechodzili spod władzy cesarza pod władanie suwerenów i miasta. Ze względu na potrzebę wzrostu miejskich przychodów zapraszano Żydów z powrotem do dzielnic i miast, z których zostali wcześniej wypędzeni, oferując pełną ochronę. Jednak gdy ci wzbogacali się, częstokroć plądrowano ich majątki i wypędzano ponownie.