Karol IV Luksemburski zawierał umowy z miastami i książętami, w których za zapłatą uznawał długi wobec Żydów za niebyłe. Jednocześnie osoba pomagająca Żydowi w odzyskaniu należności uznawana była za grabieżcę. Dekret ten spowodował zubożenie tysięcy żydowskich rodzin pod koniec XIV wieku.
Pod koniec XIV w. doszło do wypędzeń Żydów z Ulm (1380), Magdeburga (1384) oraz Strasburga (1388).
thumb|upright|left|Żyd w Szwabii
XV wiek nie przyniósł poprawy bytu. W czasie wojen husyckich Żydzi austriaccy, czescy, morawscy i śląscy bywali, jako innowiercy, ofiarami zabójstw, przymusowych chrztów lub dokonywali samospaleń w imię własnej religii. Po podpisaniu pokoju z husytami, wysłannik papieża Jan Kapistran, głosił wśród nich odrazę do herezji i innowierców. W wyniku zajść we Wrocławiu, 41 Żydów spalono na stosie, a ich wspólnota została w 1454–55 wygnana ze Śląska. W XV w. wygnano Żydów również z Augsburga (1410), arcybiskupstwa Moguncji (1420), Elektoratu Saksonii (1432), Spiry (1434), Bawarii (1450), Würzburga (1453) i Norymbergi (1499).
W wyniku fikcyjnych zeznań wydobytych w 1475 r. torturami z ośmiu trydenckich Żydów, m.in. w Ratyzbonie doszło do pogromów. Pod koniec XV wieku Żydzi byli nierzadko przedmiotem nienawiści religijnej.