Jego pierwsza wystawa w Paryżu w 1928 nie zyskała uznania szerszego grona odbiorców. Na jednej pojawił się król Alfons XIII, ale obrazy Solany zostały powieszone tak, żeby nie przeszkadzały władcy. W 1936 był już sławny w Hiszpanii jak i poza nią. Kiedy wybuchła Wojna Domowa, razem z innymi artystami przebywającymi w Madrycie udał się najpierw do Walencji, a stamtąd do Paryża. W 1939 wrócił do Madrytu, gdzie w zmarł w dzień Świętego Jakuba 24 czerwca 1945.
José Gutiérrez Solana stworzył swój własny styl, daleki od stylu akademickiego czy awangardy. Natomiast często przychodził na spotkania towarzyskie inteligencji w madryckiej kawiarni Pombo, o których jego przyjaciel Ramón Gómez de la Serna napisał książkę, a sam malarz uwiecznił je na swoim obrazie Moi przyjaciele (Mis amigos, 1920). Obracał się też w kręgu intelektualistów, takich jak Ramón María del Valle-Inclán czy Ignacio Zuloaga.
Twórczość Styl Solany to przede wszystkim subiektywny, pesymistyczny i zdegradowany obraz Hiszpanii, podobnie jak w Pokoleniu 98, twórczości Darío de Regoyos czy już wcześniej wspomniany Ignacio Zuloaga.