stoicki filozof Dion Chryzostom, który dał szczegółowy opis Olbii w Mowie borystenejskiej. W III wieku p.n.e. miasto zaczęło chylić się ku upadkowi wskutek pojawienia się na scytyjskich stepach Sarmatów, którzy przerwali regularne dostawy zboża, a samo miasto nękali najazdami. W II wieku p.n.e. pewien odłam scytyjskich plemion zajął Olbię dla odtworzenia korzystnych powiązań handlowych; następnie weszła w skład państwa Mitrydatesa Wielkiego. W 63 roku p.n.e.Podawane są również daty 56 p.n.e. (; ) oraz 60 p.n.e. – zdobycie przez Burebistę (Словарь античности, dz. cyt., s. 395). wojska Geto-Daków zdobyły i zniszczyły miasto. Liczba ludności spadła do 3 tysięcy. Pod władaniem Rzymu Olbia powoli się odbudowywała jako nieduże miasto Dolnej Mezji, jednak nigdy nie wróciła do wcześniejszego rozkwitu. Mimo ufortyfikowania w pod koniec II wieku, w III stuleciu została zdobyta przez Gotów, a w 370 n.e. przez Hunów. left|thumb|Stater olbijski z głową Demeter i orłem unoszącym delfina Miejscowe mennictwo Świadectwem istotnej roli handlowej miasta w tym regionie są liczne monety pojawiające się już we wczesnym okresie jego istnienia. Początkowo są nimi służące do prostej wymiany płacidła odlewane w kształcie ryby (tzw.