Była znana jako doskonała mówczyni i pisarka. Biograf Paul Avrich powiedział, że miała „największy talent literacki spośród anarchistów i anarchistek w Ameryce”. Była również znana jako niestrudzona orędowniczka poglądów anarchistycznych, której „religijna gorliwość”, według Emmy Goldman, „odcisnęła piętno na wszystkim, co robiła”.

Zaszła w ciążę z Jamesem B. Elliotem, innym wolnomyślicielem, i 12 czerwca 1890 urodziła ich syna Harry'ego. Jak ustalili de Cleyre i Elliot, ich syn zamieszkał z Elliotem, a de Cleyre nie miała żadnego udziału w jego wychowaniu. Była blisko związana i inspirowana przez Dyera Luma („jej nauczyciela, powiernika, towarzysza”, według Goldman). Jej związek z nim zakończył się na krótko przed jego samobójstwem w 1893.

De Cleyre prowadziła swoją działalność w latach 1889–1910 w Filadelfii, gdzie żyła wśród biednych żydowskich imigrantów i gdzie sympatia dla anarchistycznych przekonań była powszechna. Tam uczyła angielskiego i muzyki, nauczyła się mówić i pisać w jidysz. Przez całe życie de Cleyre była nękana przez choroby. Goldman twierdziła, że cierpiała na „jakąś chorobę układu nerwowego, która rozwinęła się u niej we wczesnym dzieciństwie” i cierpiała na depresję, co najmniej dwukrotnie próbowała popełnić samobójstwo.