Wenecka flota stacjonowała koło Chios przez całą zimę, aż w końcu zmuszona została do opuszczenia tych terenów z powodu rozprzestrzeniającej się epidemii. Wenecja i cesarstwo pozostawały w stanie wojny a republika sponsorowała przeciwników Konstantynopola. Wspomogła finansowo powstańców w Serbii, brała udział w oblężeniu Ankony, ostatniej fortecy Bizancjum w Italii, a także podpisała porozumienie z groźnymi dla cesarstwa przeciwnikami- Normanami Sycylijskimi. Prawdopodobnie pod koniec lat 70. XII wieku sytuacja uległa poprawie, istnieją przesłanki iż w 1179 roku doszło do zawarcia porozumienia ale wydaje się, że ostateczny koniec konfliktu przypada na połowę następnej dekadyMadden Thomas F., Enrico Dandolo and the Rise of Venice, Wydawnictwo JHU, 2003. Na walkach z Wenecją skorzystały Genua i Piza, które znacznie rozwinęły działalność na ziemiach cesarstwa. Szacuje się, iż w samym Konstantynopolu na początku lat 80. XII wieku żyło do 60 000 łacinników, choć istnieją szacunki ostrożniejsze: pod koniec lat 60. XII wieku w Konstantynopolu miało mieszkać 1000 Pizańczyków i 300 Genueńczyków.