Światowe media spekulowały na temat ewentualnej śmierci Fidela, aż do początku 1957, gdy Herbert Matthews z The New York Times przeprowadził z nim wywiadSandison, David (1996). The Life & Times of Che Guevara. Paragon s. 32..
Rebelianci ukrywali się pośród ubogich rolników. W regionie nie było żadnych szkół, elektryczności, minimalnego dostępu do opieki zdrowotnej, a ponad 40% dorosłych było analfabetami. Guevara koordynował tworzenie fabryk do produkcji materiałów wybuchowych, budowanie pieców do wypieku chleba, uczył nowych rekrutów taktyki, organizował naukę czytania i pisania. Co więcej, Guevara zorganizował szpitale polowe, warsztaty do nauczania i miejscową gazetę. W tym momencie był promowany przez Fidela Castro jako dowódca drugiej kolumny wojska. Jako zastępca dowódcy, Guevara był szorstki i zdyscyplinowany, jego żołnierze czasami rozstrzeliwali dezerterów, donosicieli i zdrajców. W swoich pamiętnikach Guevara opisał egzekucję Eutímio Guerry, zdrajcy, który przyjął obietnicę dziesięciu tysięcy pesos za informowanie sił rządowych o pozycjach partyzantówLuther, Eric (2001). Che Guevara (Critical Lives). Penguin Group (USA) str. 97–99.. Choć był wymagający i utrzymywał wśród swoich żołnierzy rygor, partyzanci rozumieli Che w roli dowódcy i nauczyciela.