Najważniejsze z nich to: „Juliusz Cezar” Szekspira (Teatro Romano w Weronie i Taormina), „Straszni rodzice” Cocteau (Teatro Eliseo w Rzymie), a także opery: „Król Roger” (Teatro Massimo Palermo), „Król Edyp” Strawinskiego, „Antygona” Honeggera, a także „Tragedia florencka” i „Urodziny infantki” w E. Zemlinski (Bazylea).

Zajmowała się także scenografią operową, m.in. do widowisk w reżyserii Ryszarda Peryta – „Czarnej maski” Krzysztofa Pendereckiego w poznańskim Teatrze Wielkim (1987), „Mojżesza” Gioacchino Rossiniego (1989) i „Quo vadis” Feliksa Nowowiejskiego w Operze Narodowej (1994).

Pracowała w Teatrze Telewizji i filmie – jako autorka kostiumów do „Popiołów” (1965) i „Bramy raju” (1967) w reżyserii Andrzeja Wajdy oraz filmu „Lokis. Rękopis profesora Wittembacha” Janusza Majewskiego (1970). Wraz z pierwszym mężem Franciszkiem Starowieyskim przygotowała scenografię do filmu „Upał” Kazimierza Kuca. W ostatnim półwieczu Ewa Starowieyska zaprojektowała ponad 200 scenografii dla teatru dramatycznego i operowego.