Podobnie jest z miejsce akcji. Choć akcja przenosi się w akcie trzecim i czwartym do klasztoru i do lasu, to w pozostałych scenach widać silną tendencję autora do pomieszczenia wszystkich wypadków w konwencjonalnej komnacie na nowogródzkim zamku. Sceny, w których akcja przenosi się w inne miejsca, mogą być poprawkami z drugiej redakcji tekstu i niewykluczone, że w pierwotnej wersji tych unowocześnień nie było.
Bohater nie podlega żadnej tajemniczej konieczności, nie jest zależny od fatum zewnętrznego (jak w dramacie antycznym) ani wewnętrznej fatalności charakteru (jak w dramacie szekspirowskim), tylko wzorem bohaterów tekstów klasycystycznych podlega swojej namiętności, do której spełnienia dąży przy użyciu siły swojej woli i rozumu, upada zaś nie pod wpływem własnej słabości, lecz w wyniku intrygi przeciwników.
W przeciwieństwie do twórczości klasycystów Słowacki zadbał o koloryt historyczny, nie ograniczając się do maski imion zaczerpniętych z kronik, ale odpowiednio kreując też charaktery bohaterów. Mindowe to wódz pogański srogi, ale nieuczony i jak sam konstatuje dość biedny w porównaniu ze skarbami Zakonu.