Rankiem 27 lipca, chrześcijanie opuścili południowy pas gajów i rozłożyli swój obóz na równinie pod wschodnimi murami miasta. Posunięcie to okazało się fatalne w skutkach, gdyż ich nowa pozycja znacząco utrudniała im dostęp do wody. Nie wiedzieli też, że ich nowy obóz położony jest na wprost najsilniejszego odcinka murów obronnych. Wielu krzyżowców szybko zdało sobie z tego sprawę i zaczęło szemrać, że Unur przekupił baronów jerozolimskich, by doradzili królom zajęcie takiej pozycji. Ciężko jest osądzić, czy było to prawdą, niemniej jednak jest dosyć prawdopodobne, że emir posyłał swoich agentów do obozu krzyżowców, mających za zadanie podburzać żołnierzy chrześcijańskich. Unur był teraz dużo silniejszy, niż na początku. Codziennie przybywało mu wojska, ale niepokoiły go wieści o szybkim marszu Nur ad-Dina w stronę Damaszku. Obawiał się, że pod pozorem pomocy, spróbuje on przejąć władzę w mieście. Damasceńczykom zależało na czasie, dlatego jeszcze bardziej nasilili ataki na obóz krzyżowcówWilhelm z Tyru, XVII, 2-5, 760-767; Abu Szama, s. 55-59; Ibn al-Kalanisi, s. 282-286;