Usama, s. 124..
Niezgoda wśród chrześcijan - 27 VII Morale w armii krzyżowej spadało z każdym atakiem muzułmanów, a w obozie szerzyło się przygnębienie i pogłoski o zdradzie. Tymczasem między przywódcami krucjaty wywiązał się spór o przyszłe losy Damaszku. Możni jerozolimscy z królem Baldwinem na czele, uważali, że miasto po zdobyciu powinno wejść wraz z pobliskimi ziemiami w skład Królestwa Jerozolimskiego jako lenno oddane w dzierżawę Gwidonowi Brisebarre, seniorowi Bejrutu. Posiadał on także poparcie królowej Melisandy i konetabla JerozolimyRey (s. 14) na podstawie Assisses (II, s. 458) dochodzi do wniosku, że kandydatem baronów palestyńskich był Gwidon.. Jednak krzyżowcy europejscy wysunęli kontrkandydata na to miejsce. Zarówno król Ludwik, jak i Konrad uznali, że Damaszek powinien przypaść hrabiemu Flandrii Thierry'emu Alzackiemu jako lenno niebędące częścią Królestwa, o statusie podobnym do Hrabstwa Trypolisu. Po namyśle, król Baldwin postanowił poprzeć tę kandydaturę, będąc szwagrem Thierry'ego. Poparcie wszystkich trzech monarchów dla hrabiego Flandrii zdenerwowało baronów jerozolimskich, którzy w odwecie stali się nieposłuszni i zwolnili tempo działań zbrojnych.