To niezadowolenie podsycał częściowo Unur, który potajemnie wysyłał pieniądze księciu Galilei Elinandowi i dworowi jerozolimskiemu (później okazało się, że czynił to fałszywymi monetami)Michał Syryjczyk, III, s. 276; Ibn al-Asir, s. 469-470. Cały spór między krzyżowcami opisuje Wilhelm z Tyru, XVII, 6, s. 767-768..
Sytuacja krzyżowców była bardzo trudna. Nie posiadali żadnych nadziei na wsparcie, a tymczasem załoga Damaszku była stale wzmacniana przez nadchodzące posiłki. Do tego wojska Nud ad-Dina znajdowały się już blisko miasta i ich przybycie było kwestią najwyżej kilku dni. Możni jerozolimscy zrozumieli bezcelowość dalszych działań wojennych przeciwko Damaszkowi znacznie szybciej od rycerzy europejskich. Zaczęli nakłaniać królów do poniechania walk.
Odwrót krzyżowców spod Damaszku - 28 VII Królowie Ludwik i Konrad z oburzeniem przyjęli pomysł wycofania się. Nie chcieli słyszeć o odwrocie spod Damaszku. Dopiero, gdy możni jerozolimscy zagrozili, że opuszczą obóz i na własną rękę wrócą do Palestyny, monarchowie przychylili się do ich decyzji zdając sobie sprawę, że bez ich pomocy niczego nie osiągną.