Andrzej Stańczyk (ur. 28 listopada 1902 w Lubniu, zm. 30 listopada 1973 tamże) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, w 1965 mianowany przez władze emigracyjne pułkownikiem piechoty, kawaler Złotego i Srebrnego Krzyża Orderu Virtuti Militari.
Życiorys W 1919 roku wstąpił na ochotnika do Wojska Polskiego i brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Za bohaterstwo na polu walki został dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych. Po wojnie pozostał w służbie czynnej. W latach 1923–1925 był słuchaczem Oficerskiej Szkoły dla Podoficerów w Bydgoszczy. 15 lipca 1925 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 lipca 1925 i 18. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a Minister Spraw Wojskowych przydzielił do 2 pułku piechoty Legionów w Sandomierzu. Dwa lata później awansował na porucznika ze starszeństwem z dniem 15 lipca 1927. W 1928 pełnił służbę w Korpusie Ochrony PograniczaRocznik Oficerski 1928.. W 1932 i latach następnych służył w 5 pułku Strzelców Podhalańskich. 27 czerwca 1935 awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 i 185. lokatą w korpusie oficerów piechoty.