W pierwszej wskazała mniejszą zmienność liści brzozy Betula alba L. na pędach wegetatywnych niż owocujących, w drugiej na podstawie analizy okresów pylenia brzóz B. verrucosa Ehrh. oraz B. pubescens Ehrh. wykazała, że o ile pierwszy z gatunków nie jest zapylany pyłkiem innych gatunków, to drugi tak, również pyłkiem pierwszego i ich mieszańców, co jest przyczyną dużej zmienności B. pubescens Ehrh. Jej badania brzozy ojcowskiej zostały uwieńczone wyjaśnieniem jej pochodzenia i pozycji systematycznej (1967). Była prekursorką ochrony czynnej stanowisk tego gatunku.
Opracowała metodę graficzną porównywania kształtów roślinnych zwaną „metodą linii wielkości i kształtu”, lub od nazwiska „metodą Jentys-Szaferowej” (1959). Metoda ta polega na porównaniu poszczególnych prób statystycznych opisanych przez średnie arytmetyczne, do jednej podobnie opisanej próby, określanej jako jednostka porównawcza. Wyniki nanosi się na wykres, otrzymując krzywe kształtu poszczególnych prób statystycznych względem jednostki porównawczej. Metoda pozwala na jednoczesną analizę wielu prób statystycznych pod względem wielu cech, przez co znalazła zastosowanie w badaniach zmienności roślin na całym świecie, zastępując przez wiele lat złożone metody komputerowe.