Taką rekonstrukcję wspierają formuły wschodnio- i południowosłowiańskie, np.: serbskie i chorwackie „Kraļu! Lelo!”, „Pero, lelo!”, „Lele mužu”, „Jelo le!”, „lelja le”, bułgarskie „Tatko-le”, „Lubo-le”, „Vily-le”, „Goro-le”, rosyjskie „Lele didu”, „lele babo” itp., których struktura składa się z imienia (wołacz lp) + *le lub *lele/*lelo.
We fragmentach wschodniosłowiańskich pieśni ludowych pojawia się często niezrozumiałe słowo did-, np.: ukraińskie „Oj, didi Lelo”, „Did i Did i Łado”, „Oj Did, Did i Łado”, czy rosyjskie, „Oj Did i Łado”, „Dido kalina! Lela malina”, który ma swój odpowiednik w starolitewskim didys, litewskim dialektycznym dzidzis, litewskim didys, który także występuje np. w pieśniach: „Oj did, didi...”, „Ar i didi...”, „Didi diwaj buwo”, „Didis... Dewie!”. Słowo to jest wytłumaczalne w kontekście bałtyjskim, i związane jest ono z litewskim didis ‘wielki’. Z tego powodu część badaczy folkloru uznawała, że słowo to zostało zapożyczone z języka bałtyjskiego do wschodniosłowiańskiego (np. Andriej Faminstyn), lecz przykład fragmentu starosłowackiej pieśni „Didi-Jane”, „Didi-Jene” oznaczającej ‘o św. Janie’, śpiewanej podczas dnia św.