Kocioł był płomieniówkowy, z miedzianą skrzynią ogniową, po wojnie zamienianą na stalową. Na kotle umieszczony był zbieralnik pary, w którym zamontowana była zaworowa przepustnica pary wraz z osuszaczem, z napędem wewnętrznym. Piasecznica o napędzie ręcznym, umieszczona na kotle, podawała piasek pod pierwszą oś. Zasilanie w wodę zapewniały inżektory ssąco-tłoczące Friedmanna (wydajność 60 l/min). Pierwotna niemiecka armatura kotła zamieniana była czasami podczas remontów na polską znormalizowaną typu Ferrum. Na kominie zainstalowany był odiskiernik siatkowy.
Ostoja była belkowa (belki grubości 60 mm) z odsprężynowaniem górnym kombinowanym i czterema punktami podparcia. Na wzmocnionych czołownicach zamontowano zderzaki centralne ze sprzęgiem orczykowym. Parowóz mógł pokonywać łuki o promieniu 35 m.