Lokomotywy wykorzystywały bliźniaczy silnik parowy, z suwakami tłoczkowymi, z samoczynnymi wyrównywaczami ciśnień cylindrów. Smarowanie silników zapewniał lubrykator, zastępowany po wojnie smarotłoczniami Friedmanna. Napęd od silnika przenoszony był na trzecią oś wiązaną, poprzez jednoprowadnicowe krzyżulce i dość długie korbowody. Cechą charakterystyczną był większy rozstaw między trzecią i czwartą osią wiązaną (1200 mm), niż między pierwszymi trzema (po 800 mm). Hamulec ręczny dźwigniowy (rzutowy) działał na pierwsze trzy osie. Parowóz posiadał mechanizm parorozdzielczy Heusingera. Pierwotne oświetlenie naftowe zamieniano podczas remontów na elektryczne, z turbozespołu.
Eksploatacja Parowozy weszły najpierw do służby na Kujawskich Kolejach Wąskotorowych, stacjonując w parowozowniach Krośniewice i Sompolno, lecz po okresie próbnej eksploatacji pozostawiono tam dwie lokomotywy, a pozostałe przeniesiono na inne koleje, m.in. Jędrzejowską i Ostrołęcką. Niektóre lokomotywy przebudowano na tor szerokości 750 mm (co umożliwiała konstrukcja lokomotywy) i skierowano na inne koleje PKP. Podczas II wojny światowej 13 lokomotyw, przejętych przez Niemcy, jeździło na kolejach w Generalnym Gubernatorstwie, z niemieckimi numerami serii 99 (standardowymi dla lokomotyw wąskotorowych), m.in.