27 grudnia 1918 zakończył służbę w armii niemieckiej.
5 lutego 1919 wstąpił do Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim i współorganizował 1 pułk artylerii polowej wielkopolskiej, późniejszy 15 pułku artylerii polowej, gdzie od kwietnia 1919 objął stanowisko dowódcy 7. baterii. 13 kwietnia tego roku mianowano go na porucznika. Od 4 października 1919 dowodził I dywizjonem 15 pap. W styczniu następnego roku brał udział w rewindykacji Pomorza. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej. Od marca 1920 uczestniczył w wojnie z bolszewikami i wyróżnił się 21 sierpnia tego roku pod Zambrowem w czasie Bitwy Warszawskiej. 8 września 1920 dowódca 15 pap, podpułkownik Rudolf Niemira we wniosku na odznaczenie orderem „Virtuti Militari” V klasy, napisał m.in.:
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w Wojsku Polskim jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 15 pap w Bydgoszczy. W 1921 został przydzielony do Obozu Szkolnego Artylerii w Toruniu na stanowisko instruktora Szkoły Podoficerów Zawodowych Artylerii. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 124. lokatą w korpusie oficerów artylerii.