Wnętrze każdego z nich pokrywano izolacją gumową, zmniejszającą oddziaływanie gorących produktów spalania na metalowe ścianki silnika, następnie zalewano materiałem pędnym, w którym paliwem był pył aluminiowy (16%), a utleniaczem nadchloran amonu (69,83%). Resztę stanowi spoiwo – poli(butadien-akrylonitryl) oraz epoksyd jako utwardzacz (2%). W mieszance były też niewielkie ilości (0,17%) tlenku żelaza, który służył do regulacji szybkości spalania – (katalizator). Po utwardzeniu spoiwa materiał pędny miał konsystencję i kolor brudnej gumki do ścierania. Przez materiał pędny, na jego osi był specjalnie kształtowany kanał i od jego góry rozpoczynało się spalanie. W najwyższym segmencie powierzchnia kanału miała kształt jedenastoramiennej gwiazdy. Schodząc niżej stawała się ona walcowa lub stożkowa o niewielkim stopniu rozbieżności. thumb|Zmiany siły ciągu w czasie pracy rakiet SRB w trakcie misji STS-107 Na szczycie silnika SRB był umieszczony zapalnik. Były to dwa niewielkie silniczki na stałe materiały pędne z zapłonem elektrycznym. Proces zapłonu był bardzo szybki i rozpoczynał się od zainicjowania spalania ładunku pierwszego, małego silniczka. Był on umieszczony we wnętrzu zapalnika głównego. Wydobywające się z niego produkty spalania miały temperaturę 2900 °C wystarczającą do rozpoczęcia pracy silnika SRB.