Współpracowała z „Wiadomościami Londyńskimi” Mieczysława Grydzewskiego. Na emigracji ogłosiła m.in. Stację Abbesses (1952), Ofiarę (1955), Ziemię pojoną gniewem (1961), a także dramat Smocza 13 (1945) o zagładzie getta warszawskiego. Pośmiertnie ukazała się powieść Warszawa-Lwów 1939 (1964) oparta na dziennikowych zapisach Zahorskiej.

Laureatka Nagrody Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie w 1956 rokuLista laureatów – 1951-2011.

Życie prywatne W 1914 roku wyszła za Bohdana Ostoję-Zahorskiego. Mąż zostawił ją dla innej kobiety, jednak gdy zachorował na Parkinsona, opiekowała się nim wraz z jego partnerką aż do jego samobójczej śmierci w 1929 roku. Długoletnim partnerem Zahorskiej był Adam Pragier (1886–1976); w Polsce pozostała jego żona Eugenia Pragierowa, współpracownica Bolesława Bieruta, z którą Pragier nigdy się nie rozwiódł.

Pochowana na cmentarzu West Hampstead, obok niej w 1976 roku spoczął Adam Pragier.