Z dniem 1 stycznia 1920 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej Armii gen. Hallera, z tymczasowym zatwierdzeniem stopnia kapitana lekarza, zaliczony do rezerwy armii i powołany do służby czynnej aż do demobilizacji. W 1920 wziął udział w wojnie z bolszewikami. Był trzykrotnie ranny. 6 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w korpusie lekarskim, w grupie oficerów byłej Armii gen. Hallera. Pełnił wówczas służbę na stanowisku szefa sanitarnego 12 Dywizji Piechoty. 1 czerwca 1921 roku nadal pełnił służbę w dowództwie 12 Dywizji Piechoty na stanowisku szefa sanitarnego, a jego oddziałem macierzystym była kompania zapasowa sanitarna nr III.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 74. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy, a jego oddziałem macierzystym była nadal kompania zapasowa sanitarna nr III. Z dniem 31 grudnia 1922, na własną prośbę, został przeniesiony do rezerwy. W latach 1923–1924 pozostawał na ewidencji 2 batalionu sanitarnego w Lublinie.