Do końca XVIII stulecia powstały molenny w Tallinnie, Tartu, Kasepää, Kallaste, Kolkach, Mustvee, Pirisaare i Varni. Główne skupiska starowierców stanowiły okolice Jeziora Czudzkiego, Tallinn oraz wsie Mustjoe i Uhha k. Narwy. Ich łączna liczebność przekraczała trzy tysiące, z czego większość należała do bezpopowców-fiedosiejewcówP. Adamczewski, Zarys historii staroobrzędowców w Estonii [w:] .
XIX w. Wskutek represyjnej polityki cara Mikołaja I liczebność staroobrzędowców w Estonii znacznie spadła. Po 1820 wprowadzony został zakaz budowy nowych molenn, carska administracja podjęła ponadto działania na rzecz likwidacji już istniejących. We wschodniej Estonii zamknięto wszystkie świątynie starowierskie oprócz obiektu w Kasepää. W Tallinnie nie zamknięto funkcjonującej molenny, lecz zabroniono dopisywania nowych wyznawców do miejscowej gminy. W Tartu nie zezwolono na remont istniejącej kaplicy domowej, zamykając ją równocześnie z powodu złego stanu technicznego.