W niektórych partiach ciała układ ran jest stylizowany, niektóre skrzepy krwi zaś przypominają swoim kształtem owoce winnego grona. Biodra są owinięte perizonium, przednie fragmenty tkanin ściśle przylegają do ud (co mogło być próbą iluzji mokrych od krwi i potu szat), zaś po bokach fałdy (które opadają do wysokości kolan) przybierają bardziej stylizowany układ.
Analiza Krucyfiks wrocławski reprezentuje nurt ekspresyjny w rzeźbie gotyckiej, ukształtowany pod wpływem mistyki przełomu XIII i XIV stulecia. Jednym z zadań ówczesnych teologów-mistyków było przywołanie szczególnego cierpienia Chrystusa podczas jego męki w celu jak najgłębszego poruszenia uczuć człowieka, uduchowienia, wywołania głębokich refleksji, przeżyć, w tym współcierpienia, wzbudzenia żarliwości i przede wszystkim mistycznego zjednoczenia wiernego z Jezusem. Stylizowane na kształt winnego grona skrzepy krwi wzbogacają istotę treści rzeźby. Prócz doloryzmu i mistyki objawia się tu aspekt eucharystyczny (współgrający z wezwaniem świątyni, dedykowanej ciału Zbawiciela), co jeszcze bardziej miało umacniać mistyczną więź wiernego z Chrystusem.