Część oczyszczonego gazu jest przekierowywana do zbiornika P1 jako gaz przedmuchujący. Gdy adsorbent w zbiorniku P2 zostanie całkowicie wyczerpany zawór wylotowy zostaje zamknięty, zawór wlotowy otwarty i rozpoczyna się proces dekompresji. Jednocześnie zbiornik P1 zostaje poddany procesowi kompresji i cykl powtarza się od nowa. Jest to najprostszy schemat procesu, od którego wywodzą się bardziej złożone układy.
Układy złożone Bardziej złożone układy można spotkać np. w instalacjach do oczyszczania gazu ziemnego lub wodoru. Instalacje takie pracują w układzie złożonym z kilku adsorberów. W zależności od ilości przetwarzanego gazu oraz stosunku ciśnień na wylocie i wlocie, są to zwykle układy 4–12-zbiornikowe. Liczba zbiorników powoduje, że cały proces staje się bardziej złożony. Im więcej adsorberów w układzie, tym więcej możliwych sekwencji pracy.
W przypadku układów złożonych najprostsza sekwencja składa się z czterech faz (z których każdą można podzielić na dwie podfazy) – adsorpcji (A), dekompresji (D), regeneracji (R) oraz ponownej kompresji (K). Poszczególne fazy procesu następują kolejno we wszystkich pracujących adsorberach i są ze sobą ściśle połączone.