29 czerwca 1938 roku na Szlomo Ben Josefie, członku Bejtaru i Irgunu, władze mandatowe wykonały karę śmierci przez powieszenie. Wyrok ten wydano za to, iż Ben Josef wraz z kolegami ostrzelał arabski autobus. W Irgunie pojawiła się dyskusja na temat dalszego użycia siły. Zdecydowano się jednak ograniczyć ataki wyłącznie do społeczności arabskiej, aby nie zaostrzyć polityki antysyjonistycznej władz brytyjskich.

W styczniu 1939 roku, posługując się fałszywymi danymi, udał się do Paryża na spotkanie przedstawicieli Nowej Organizacji Syjonistycznej (Ha-Cach), Bejtaru i Irgunu. Jego rezultatem była umowa, iż Razi’el będzie pełnił funkcje dowódcy Irgunu i Bejtaru w Palestynie jednocześnie. Decyzja ta spowodowała przesunięcie odpowiedzialności za młodzieżówkę rewizjonistów z Ha-Cachu do Irgunu. W tym samym roku Brytyjczycy wydali tzw. białą księgę MacDonalda. Jako odpowiedź Żabotyński zaproponował w sierpniu, aby wzniecić w Palestynie zbrojne powstanie, które rozpocznie się lądowaniem nielegalnych imigrantów na czele z Żabotyńskim. Pomysł zyskał aprobatę Razi’ela, ale nie został zrealizowany przez wybuch II wojny światowej.