Odnośnie do przyszłości mieszkańców Paradyzji w zakończeniu utworu zawarta jest pewna doza nadziei – pracujący na Tartarze robotnicy, pracujący w kopalniach rud promieniotwórczych, zbierają i przywożą do Paradyzji drobiny rudy, które kiedyś, zebrane razem, będą mogły przepalić rzekomą osłonę Paradyzji, a wówczas jej mieszkańcy będą mogli, zobaczywszy, iż Paradyzja nie dryfuje w kosmosie, zorientować się w oszustwie, jakiemu od pokoleń są poddawani.
Ekranizacje Powieść została przeniesiona na ekran przez Macieja de Korczak-Leszczyńskiego w 1986 r. (wersja telewizyjna). Główne role zagrali Marian Opania, Henryk Talar i Monika Gabryelewicz. Prapremiera teatralna powieści została przygotowana przez warszawską, offową Grupę Teatralną Straponten w 2009 r.
Odbiór Leszek Bugajski zrecenzował książkę dla „Fantastyki”, uznając ją za kolejną wariację Zajdla na temat tego samego pomysłu znanego z jego poprzednich utworów, czyli studium społeczeństwo ograniczających ludzkie wolności. Pomysł i wykorzystanie koalangu uznał za znakomite. Za najlepsze element powieści uznał wzruszający dramat Zinii;