niósł ponadto wiosło, które ułatwiało mu zachowanie równowagi. Świetlista poświata wokół jego postaci mogła być tylko złudzeniem, które podsunęła obserwatorom wyobraźnia w skrajnie stresowej dla nich sytuacji. Zniknięcie pieczęci z ikony wynikało natomiast z tego, że Angielka również nie miała odwagi zniszczyć wizerunku, a jedynie pokryła woskiem kartkę papieru, którą następnie umocowała na ikonie; wiatr i burza zerwały jednak papier z obrazu.
Cechy utworu 200px|right|thumb|Ikona Jana Chrzciciela autorstwa Prokopa Chirina, autora związanego z tzw. stroganowską szkołą ikonopisania. Ikony m.in. tej właśnie szkoły znajdowały się w molennie bohaterów opowiadania i są opisywane w tekście jako cenne zabytki rodzimej sztuki W treść fabularną opowiadania Leskow wplótł informacje o tradycyjnej ruskiej sztuce ikonopisania, które staroobrzędowcy przekazują Anglikowi i jego żonie. Nikołaj Leskow jako pierwszy z wyróżniających się rosyjskich pisarzy docenił wyjątkową wartość sztuki staroruskiej, jak również potrafił opisać ikony w taki sposób, by czytelnik był w stanie je sobie plastycznie wyobrazić.