Po upadku WRR po raz kolejny został szefem wywiadu w Ministerstwie Spraw Wojskowych, a od listopada był szefem grupy wywiadowczej przy dowództwie Armii Narodowej Miklósa Horthyego. Od lipca 1920 do 1925 był szefem Wydziału Wywiadu i Kontrwywiadu.
Od 1925 do 1933 pełnił funkcję attaché wojskowego w poselstwie węgierskim w Berlinie w randze pułkownika Sztabu Generalnego. W 1933 uzyskał stopień generała. W 1927 zmienił nazwisko na Döme Sztójay. Od 1933 do 1935 pełnił urzędy w ministerstwie obrony. W 1935 Gyula Gömbös mianował go ambasadorem w Niemczech. Był przekonany o potrzebie nawiązania jak najściślejszej współpracy Węgier z III RzesząJanós Tischner, Döme Sztójay w: Wojciech Roszkowski, Jan Kofman (red.), Słownik biograficzny Europy Środkowo-Wschodniej XX wieku, Instytut Studiów Politycznych PAN, Warszawa 2004, , s. 1253.. Stanowisko to zajmował do marca 1944, gdy po okupacji przez Wehrmacht terytorium Królestwa Węgier regent Miklós Horthy został zmuszony do zdymisjonowania premiera Miklósa Kállaya i nominacji na jego następcę germanofilskiego Sztójaya. Objął ten urząd na żądanie Niemiec w dniu 22 marca 1944, po zajęciu przez nie Węgier. Jednocześnie sprawował funkcję ministra spraw zagranicznych.