Po powrocie do Polski 18 listopada 1918 wstąpił w Dębicy do odrodzonego Wojska Polskiego. W składzie 9 pułku ułanów małopolskich uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej zajmując stanowisko dowódcy plutonu kawalerii, a następnie oficera żywnościowego. W marcu 1919 awansowany na podporucznika, w lipcu 1920 na porucznika.
Po wojnie polsko-bolszewickiej zweryfikowany i zatwierdzony w stopniu rotmistrza, pełnił służbę dowódcy 3 szwadronu 9 Pułku Ułanów Małopolskich w garnizonie Trembowla. W 1923 odbył w Grudziądzu kurs dowódców szwadronów, a także kurs informacyjny w Rembertowie. W kwietniu 1927 awansowano go na stopień majora, ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927. W kwietniu 1928 został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza pułku. 23 grudnia 1929 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko Inspektora Południowej Grupy Szwadronów KOP. 28 stycznia 1931 został przeniesiony z KOP do 9 pułku ułanów na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 14 grudnia 1931 został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 i 4. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W 1936 został przeniesiony do 12 pułku ułanów w Białokrynicy na stanowisko dowódcy pułku.