Ukończył IV kurs doskonalenia oficerów w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu i kurs dowódców pułków w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie.
W czasie kampanii wrześniowej dowodził 12 pułkiem ułanów. 1 września 1939 brał udział w bitwie pod Mokrą w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Przeszedł szlak bojowy w składzie brygady, aż do boju pod Mińskiem Mazowieckim 13 września. 14 września idąc w straży tylnej brygady został odcięty od pułku we wsi Rudka nad Świdrem. Z grupą ułanów walczył nadal w Grupie Kawalerii „Chełm” pod dowództwem płk Władysława Płonki. Jak twierdzi na swojej witrynie autor książki o Wołyńskiej Brygadzie Kawalerii Kazimierz Józef Skrzesiński, Kuczek po agresji ZSRR na Polskę został wzięty 1 października 1939 do niewoli sowieckiej i przewieziony do obozu jenieckiego w Starobielsku, jednak informacja ta nie jest podparta przez autora żadnymi źródłami. Po rozpoczęciu likwidacji obozu 5 kwietniu 1940, jeńcy byli mordowani przez funkcjonariuszy NKWD w budynku Obwodowego Zarządu NKWD w Charkowie, a następnie grzebani potajemnie w bezimiennych mogiłach zbiorowych w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.