Rajmund nie brał udziału w zgromadzeniu przywódców krucjaty w Akce 24 czerwca 1148. Trzymał się także z dala od krzyżowców biorących udział w walkach o Damaszek w 1148. W przeciwieństwie do Rajmunda, nieślubny syn Alfonsa-Jordana, Bertrand, który przybył w orszaku swojego ojca, brał udział w walkach krzyżowców. Postanowił zgłosić roszczenia do Trypolisu i objął w posiadanie twierdzę Al-Urajma latem 1149. Po niemożności wyrzucenia Bertranda z fortu, który kontrolował ważne drogi w powiecie Rajmund szukał pomocy u Mu'in ad-Dina, muzułmańskiego władcy Damaszku, a także u syna Zengiego, Nur ad-Dina. Dwaj muzułmańscy władcy zdobyli Al-Urajmę i uwięzili Bertranda wraz z jego rodziną. Po zniszczeniu zamku zwrócili terytorium Rajmundowi. Rajmund przyznał ziemię templariuszom po 1150 roku.
Ostatnie lata Baldwin III przekroczył Trypolis podczas marszu w kierunku północnej Syrii latem 1150 roku. Chciał spotkać się z cesarzem bizantyjskim Manuelem I, który kupił ostatnie twierdze hrabstwa Edessy. Z powodu konfliktu między Baldwinem a jego matką Melisandą, jej zwolennicy odmówili towarzystwa królowi, dlatego ten poprosił Rajmunda, aby do niego dołączył.