Była cenna sama w sobie, jako przedmiot dekoracyjny, odznaczający się malowanym dekorem oraz ze względu na zawartość; przechowywano w niej: odświętną odzież kobiecą, bieliznę, jedwabne fartuchy, chustki oraz inne części garderoby, czy też kosztowności. Te ostatnie (drobne elementy garderoby: wstążki, ozdoby stroju tradycyjnego, modlitewniki, listy, pieniądze) były przechowywane we wnętrzu górnej części skrzyni, w tzw. przyskrzynku, rodzaju skrytki z ruchomym wieczkiem. W celu zabezpieczenia odzieży przed szkodnikami do trówły wkładano pachnące ziele, kilka jabłek lub tytoń.
Zanim skrzynie były wykonywane na zamówienie przez specjalizujących się w tym rzemieślników i zanim były przekazywane z pokolenia na pokolenie, to ich wykonywaniem zajmowali się własnoręcznie narzeczeni panien, po to aby można była zebrać i przewieźć posag panny młodej.
Skrzynie malowane były wypierane przez modę na meble mieszczańskie podpatrzone np. przez wiejskie dziewczyny, będące w mieście na służbie. Istotny był też wpływ I wojny światowej, gdy to wielu rzemieślników trudniących się wcześniej wyrabianiem tróweł, wróciło wojska, czy z czeladnictwa przynosząc do swoich warsztatów nowe umiejętności i wiedzę z zakresu mebli drewnianych.