Z drewna jodłowego, z cieńszych i bielszych desek wykonywano mniejsze schowki wewnątrz skrzyni.
Deski na skrzynię dobierano bardzo starannie: były szerokie, miały równo ułożone słoje i jak najmniej sęków, co sprawiało, że ściany trówły miały mało łączeń. Deski łączono na różne sposoby, bez użycia gwoździ. Najczęściej spajano je klejem stolarskim, wzmacniając łączenia drewnianymi, przeważnie brzozowymi klinkami, których końce były umieszczone w obu przylegających do siebie sąsiednich deskach. Poszczególne ściany skrzyni spajano na krawędziach odpowiednimi wycięciami na tzw. cynki.
Deski wieka oraz dna skrzyni łączono w kilku miejscach klinkami, a następnie klejono. Listwa, którą obrzeżone było wieko skrzyni (z przodu i dwóch boków) była gęsto przytwierdzona klinkami, aby nie doszło do jej oderwania przy częstym otwieraniu skrzyni. Takie listwy często były łączone w narożach na wpust, a dookoła ozdobnie profilowane.
Wymiary tróweł cieszyńskich nie były jednakowe i często ich proporcje uzależnione były od okresu wykonania. Starsze skrzynie były dłuższe i niższe (prawdopodobnie przystosowane do siadania na nich), a nowsze (zwłaszcza te wykonane po 1900 roku) były krótsze, ale wyższe.