W lipcu tego roku, po kryzysie przysięgowym, został internowany w Szczypiornie.
Po uwolnieniu, w listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego i był współorganizatorem 7 pułku ułanów w Lublinie, dowodząc plutonem brał udział w bitwach pod Słonimem i Sawiczami oraz tzw. zagonu na Lidę. W ramach doskonalenia umiejętności wojskowych ukończył Oficerską Szkołę Jazdy w Starej Wsi. 1 marca 1919 awansowano go na stopień podporucznika. W 1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej dowodząc szwadronem 7 pułku ułanów, a następnie był oficerem operacyjnym w 4 Brygadzie Jazdy. Uczestniczył w walkach nad rzeką Niemen w stopniu rotmistrza. Pod koniec 1920 przeniesiono go do rezerwy. Przyczyną był pogarszający się stan zdrowia spowodowany postępującą gruźlicą. Za odwagę i brawurową postawę wykazaną podczas działań wojennych, został odznaczony krzyżem „Virtuti Militari” V klasy. Od 1921 przebywał w sanatorium w Zakopanem, gdzie zmarł 27 marca 1922. W wielu źródłach (nawet w tworzonych przez jego dawnych znajomych), mylnie podawano, że zginął podczas I wojny światowej.
W dorobku artysty z czasów służby w Legionach pozostała liczna kolekcja portretów żołnierzy służących w pułku dowodzonym przez Władysława Belinę-Prażmowskiego.