Świadkami pojedynku byli ze strony Dunin-Borkowskiego malarze Władysław Porankiewicz i Antoni Józef Kamiński, ze strony Chwistka Bolesław Wieniawa-Długoszowski i Jerzy Dubois. Dunin-Borkowski pojedynek przegrał, był ranny w skroń i omal nie stracił ucha. O tym zdarzeniu pisały wszystkie paryskie dzienniki, polski „Świat” z 10 kwietnia 1914, a nawet „The Times”.
Po tym wydarzeniu, wstąpił ochotniczo do tworzonego we Francji Legionu Bajończyków, wchodzącego w skład 1 pułku Legii Cudzoziemskiej. Jesienią 1914 został ciężko ranny podczas walk nad rzeką Aisne. Dowiedziawszy się o formowaniu Legionów Polskich w lipcu 1915 zgłosił się swoją gotowość, a od sierpnia 1915 służył w 1 pułku ułanów Władysława Beliny-Prażmowskiego w składzie I Brygady, gdzie używał pseudonimu „Dunin”. Przyłączono go do 3. plutonu 3. szwadronu, jako starszego ułana. Uczestniczył w kampanii wołyńskiej. Od 5 lutego do 31 marca 1917 roku był słuchaczem kawaleryjskiego kursu oficerskiego przy 1 pułku ułanów w Ostrołęce. Kurs ukończył z wynikiem dobrym. Posiadał wówczas stopień starszego ułana. Później został mianowany kapralem.