Odrębny zjazd w Dyneburgu w 1911 poświęcony był zagadnieniom planowanej organizacji szkół ogólnych, kursów dla kandydatów na nastawników, misjonarzy i nauczycieli. Planowany na 1914 sobór wszechrosyjski nie odbył się z powodu wybuchu I wojny światowej. Odbył się również szereg zjazdów lokalnych, regulujących życie wspólnot w poszczególnych guberniach i regionach.
W Związku Radzieckim pomorcy stali się ofiarami prześladowań religijnych na równi z kanonicznym Rosyjskim Kościołem Prawosławnym oraz z innymi wspólnotami staroobrzędowymi. W latach 30. XX wieku działalność ich gmin praktycznie zamarła lub zeszła do podziemia. W 1930 władze radzieckie odebrały pomorcom moskiewską molennę Zmartwychwstania Pańskiego i Opieki Matki Bożej.
Swobodnie działalność duszpasterską mogły natomiast prowadzić wspólnoty pomorskie na terenie Polski (głównie na Wileńszczyźnie), Litwy, Łotwy i Estonii. Na Łotwie w okresie międzywojennym działały 82 gminy pomorskie liczące ok. 90 tys. wyznawców, na Litwie 35 tys. pomorców zrzeszało się w 53 wspólnotach, zaś w Estonii funkcjonowało 12 placówek duszpasterskich, z których korzystało 12 tys. wiernych. Przedstawiciele wspólnot ze wszystkich wymienionych państw utrzymywali ze sobą bliskie kontakty.