Kiedy w 1972 r. ukazał się tom Karpowicza „Odwrócone światło”, zaniosłem do redakcji „Odry” słoik miodu i oświadczenie, że co roku funduję taki słoik temu, kto przeskoczy mistrza. On sam wkrótce potem wyemigrował do USA. Nie było komu dawać, więc odkładałem słoiki dla Tymoteusza. Kiedy zajrzał do Wrocławia po wielu latach, przyniosłem mu 26 zaległych słoików miodu, wielokwiatowego i spadziowego. „Dawać mi je wszystkie”, śmiał się.
Forma i konstrukcja poematu Przynależność gatunkowa Poemat pisany jest zazwyczaj wierszem bezrymowym, stroficznym lub stychicznym. W całości utworu nie występują znaki interpunkcyjne.
Struktura utworu Utwór rozpoczyna się czterowierszem pt. PARADOKS SYMPLIFIKACJI (niektóre tytuły w tekście są pisane wersalikami), znajdującym się na stronie przedtytułowej.
Następnie, dzieło składa się z dziesięciu części (cyklów): przed każdą chwilą zwiastowanie nawiedzenie narodzenie nauka nauczanie kana galilejska pojmanie ukrzyżowanie zmartwychwstanie
Każdy cykl składa się z mniejszych całości, układów tekstów zatytułowanych: oryginał kalka logiczna kopia artystyczna
Zazwyczaj w poszczególnych cyklach znajduje się kilkanaście takich całości, jedynie w pierwszej części: przed każdą chwilą, znajduje się tylko jedna taka „całość”.