Wraz z odrzuceniem przez Polskę niemieckich żądań zwolniły nieco roboty przy budowie autostrady, gdyż szykujący się do agresji kraj uznał budowę fortyfikacji oraz produkcję czołgów i amunicji za działalność priorytetową dla angażowania robotników.
Od jesieni 1939 na budowę skierowano ponownie robotników, w tym przymusowych m.in. uwięzionych przez III Rzeszę Żydów. Zbudowano następny odcinek Bäderstraße (Rzęśnica) – Stargard – Massow (Łęczyca). Był on, podobnie jak „królewiecki”, jednojezdniowy, jednak zbudowane zostały krawężniki do wylania jezdni północnej. Na całej długości wyżej opisanych odcinków zbudowana została pełna infrastruktura ówczesnej autostrady, tj. dwupoziomowe skrzyżowania, przyautostradowe przystanki, stacje benzynowe itp. Na przedłużeniu odcinka zachodniego (Stargard – Massow (Łęczyca) na wschód) wykonano też wiele prac ziemnych. Gdzieniegdzie stoją do dziś fragmenty obiektów inżynieryjnych, a nawet kompletne wiadukty. W lesie niedaleko Złocieńca znajdują się wyraźne ślady budowy węzła „Berlinki” z wykonywaną równocześnie i także niedokończoną RAB 49 do Witnicy k. Gorzowa Wlkp. (miała ona łączyć się tam z RAB 48 Szczecin – Liberec;