Dopiero w latach sześćdziesiątych zbudowano liczną serię statków dwóch typów przeznaczonych do żeglugi wycieczkowej przybrzeżnej. Pierwsze z nich określone zostały jako typ Sz-600, kształt kadłuba oparty był na projekcie niemieckich trałowców, statki miały po dwie śruby i po dwa silniki „Wola” o łącznej mocy 600 KM. Prototypem serii była „Lilla Weneda”, kolejne nosiły również nazwy z utworów literackich Juliusza Słowackiego, a potem również Adama Mickiewicza: „Roza Weneda”, „Balladyna”, „Alina”, „Ellenai”, „Judyta”, „Laura”, „Aldona”, „Maryla”, i „Grażyna”. Kolejne statki tej serii, najpierw „Anna” i „Dorota”, a potem dalsze – „Joanna”, „Natalia”, „Monika”, „Helena”, „Salomea”, i „Ewa” należały już do typu Sz-390 i miały słabsze, ale bardziej ekonomiczne silniki „Skoda” o łącznej mocy 390 KM. Z jednostek tych, uważanych za jedne z najładniejszych konstrukcyjnie statków żeglugi przybrzeżnej w Europie, wyróżniała się „Ewa,” przystosowana do roli jednostki reprezentacyjnej (dla mniejszej ilości pasażerów, za to o lepszych warunkach w części pasażerskiej, m.in. ze specjalną werandą), na której wysoko postawieni oficjalni goście PRL odbywali wycieczki po polskich portach.