pomogli żołnierzom polskim wedrzeć się do miasta opanowanemu wcześniej przez Szwedów.
26 października 1680 r. król Jan III Sobieski na prośbę magistratu wydał dokument pozwalający na wznowienie działalności bractwa kurkowego, polecając wzorować wilkierz na statucie chełmińskim. Przychylnie do sprawy odnosili się starostowie bydgoscy. Drugi konsens po Zygmuncie Denhoffie wystawił w dniu 5 czerwca 1682 r. Jan Wolff zwalniając w nim również przyszłego króla kurkowego od miar słodowych i podatków w naturze, jakie należały się starostwu. Zwolnienie to potwierdził w 1689 r. następny starosta – Franciszek Zygmunt Gałecki. Jak wskazuje Księga Królów Kurkowych, bractwo faktycznie wznowiło swą działalność w 1682 r. Z tego okresu pochodzi też klejnot bracki, będący dziełem bydgoskiej sztuki jubilerskiej XVII w. Jest to srebrny orzeł w pozłacanej koronie. Na gałęzi przy prawym pazurze znajduje się złocona tarcza na srebrnej blaszce z herbem miasta Bydgoszczy. Na piersi orła widnieje ozdobny herb Grzymała na złoconej blasze. W 1682 r. do bractwa należało 29 członków. Należeli do niego: burmistrz, wójt, pisarz miejski oraz bogaci rzemieślnicy i kupcy bydgoscy. W 1691 r. zatwierdzono nowy wilkierz, oparty na wzorach chełmińskich, a 16 czerwca 1692 r.