23 lipca 1941 roku został oddelegowany na oddział chirurgiczny Polskiego Szpitala Wojskowego w Aleksandrii, w sierpniu powrócił do II batalionu, z którym został morzem przetransportowany do Tobruku. Prowadził tam batalionowy punkt opatrunkowy. Rozkazem z dnia 20 października 1941 roku został awansowany do stopnia podporucznika. Po odblokowaniu twierdzy uczestniczył w dalszym szlaku bojowym Brygady, aż do jej wycofania na tyły w marcu 1942 roku. W maju, w trakcie formowania 3 Dywizji Strzelców Karpackich, został przydzielony do oddziału sanitarnego 2 Brygady. Pełnił też funkcję oficera oświatowego. Po okresie szkolenia w Syrii i Iraku, pod koniec 1943 został wysłany na front włoski. Podczas walk o Monte Cassino był przydzielony do batalionowego punktu opatrunkowego w tzw. domku doktora, następnie do punktu opatrunkowego III batalionu, gdzie zastąpił Adama Majewskiego. Po zdobyciu wzgórza kontynuował działania z 3 Dywizją. We wrześniu rozpoznano u niego malarię. Po wyleczeniu powrócił do oddziału, kończąc swój szlak bojowy zdobyciem Bolonii. Wojnę zakończył jako dowódca plutonu sanitarnego w stopniu porucznika, odznaczony między innymi dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Medalem Wojska i Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino, brytyjskimi War Medal, Defence Medal, Africa Star i Italy Star, oraz włoskim Croce al merito di guerra.