Jego wspomnienia z tego okresu, zatytułowane Moja wojna. Od Warty do Padu, ukazały się w 2003 nakładem Wydawnictwa Naukowego Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu.
Po pobycie we Włoszech (do 1946) i w Wielkiej Brytanii, 27 października 1947 powrócił do kraju. 1 marca 1948 rozpoczął, jako asystent-wolontariusz, pracę w Katedrze i Klinice Chorób Dziecięcych Uniwersytetu Poznańskiego, kierowanej przez profesora Karola Jonschera. Od 1 września 1949 pełnił funkcję młodszego, od 1 stycznia 1950 starszego asystenta. 2 lipca 1949 uzyskał stopień doktora nauk medycznych, na podstawie pracy Leczenie streptomycyną ostrych, pierwotnych postaci gruźlicy dziecięcej. We wrześniu 1951 został dyrektorem szpitala zakaźnego przy ul. Mickiewicza w Poznaniu, gdzie w okresie epidemii choroby Heinego-Medina zorganizował 200-łóżkowy oddział dla chorych dzieci. Od stycznia 1953 roku powrócił na etat starszego asystenta w Klinice Chorób Dziecięcych. W tym samym roku uzyskał habilitację i specjalizację II stopnia z pediatrii, 1 maja 1954 otrzymał stanowisko adiunkta, 30 marca 1955 tytuł docenta.