Czerwoni Khmerzy nie wykazywali w trakcie wojny oznak fanatyzmu, który ujawnił się dopiero w okresie ich rządów, a przynajmniej nie był on dostrzeżony przez ogół społeczeństwa i władzeIsaacs, Hardy i Brown, s. 106.. Z czasem gdy Czerwoni Khmerzy, na kontrolowanych przez siebie obszarach, zaczęli wprowadzać swoje porządki, Wietnamczycy z Północy starli się z nimi zbrojnie (od 1974), a następnie wycofali się z konfliktu kambodżańskiego, obawiając się większego wzrostu wpływów rebeliantów Pol PotaIsaacs, Hardy i Brown, s. 107.. Coraz mocniej nasilały się napięcia na linii wietnamscy komuniści – Czerwoni Khmerzy, wynikający między innymi z różnić ideologicznych (Czerwoni Khmerzy byli prochińscy, a Wietnamczycy bardziej proradzieccy)Deac, s. 216, 230., ale również nienawiści Czerwonych Khmerów do Wietnamczyków. Wraz z przejmowaniem kolejnych obszarów kraju, Czerwoni Khmerzy prowadzili systematyczną politykę fizycznej eliminacji kadr komunistycznych związanych z Wietnamem.
W 1973 roku nasiliły się amerykańskie bombardowania Kambodży.