W 1489 Nicola objął urząd rektora szkoły w konwencie S. Maria Novella we Florencji. Na prośbę zakonnic z konwentu S. Pietro Martire, nad którymi sprawował duchową opiekę, wydał księgę zatytułowaną Libello di Consciencia, zawierającą wykład dotyczący ludzkiego sumienia, głównie w oparciu o myśli św. Tomasza z Akwinu. W czerwcu 1489 Nicola wziął udział w debacie teologicznej z franciszkanami dotyczącej grzechu Adama, zorganizowanej przez władcę Florencji Wawrzyńca Wspaniałego. Po zakończeniu dysputy opublikował swoją argumentację w broszurze Disputatio nuper facta in magnificent dome Laurentii Medices. Jednak jeszcze w tym samym roku Nicola opuścił Włochy i powrócił na Węgry. Po krótkim pobycie w konwencie koszyckim pod koniec 1489 został przeniesiony do konwentu w Budzie, gdzie objął funkcję rektora szkoły dominikańskiej.