Trudności w pracy urzędniczej szły w parze z poprawą pozycji w świecie literackim Rosji. Leskow publikował kolejne opowiadania, obrazujące życie codzienne rosyjskich chłopów, szlachty, kapłanów prawosławnych, kupców i mieszczan. Jego teksty ponownie zaczęły ukazywać się w prasie liberalnej. Od 1892 r. był współpracownikiem jednego z pierwszych rosyjskich pism modernistycznych pt. „Siewiernyj Wiestnik”. Modernistyczny krytyk literacki A. Wołynski rozpoczął prace nad pierwszą monografią jego twórczości. Z kolei w 1894 publicysta Michaił Mienszykow porównał go z Sałtykowem-Szczedrinem i Dostojewskim, twierdząc, że Leskow padł w poprzednich latach ofiarą niezrozumienia i niewdzięczności.
W 1887 r. Leskow poznał Lwa Tołstoja. Spotkanie to miało ogromne znaczenie dla jego późnej twórczości. Obaj twórcy utrzymywali ze sobą ożywiony kontakt korespondencyjny, a koncepcje społeczne i religijne Tołstoja wywarły znaczny wpływ na ostatnie dzieła Leskowa. Zachował on jednak krytyczne stanowisko wobec prób wcielania w życie założeń tołstoizmu i szybko poróżnił się z uczniami Tołstoja.