Antyklerykalny wydźwięk całości, mimo zawarcia w dziełach także pozytywnych postaci duchownych, oburzył rosyjską hierarchię cerkiewną i konserwatystów.
Lata 80. i 90. XIX w. Po zerwaniu z rosyjskimi konserwatystami, nadal nie mogąc publikować swoich utworów w prasie liberalnej, Leskow musiał zarabiać na życie, pisząc do prasy bulwarowej i niszowych czasopism. Pensja urzędnicza i uzyskiwane w ten sposób zarobki z trudem wystarczały pisarzowi na utrzymanie. Ostatecznie w 1883 r. Leskow stracił pracę urzędnika. Już wcześniej zastrzeżenia jego przełożonych budził jego antyklerykalizm i obrona sztundystów przed administracyjnymi szykanami; w wymienionym roku pisarz stracił pracę po opublikowaniu w Istoriczeskim Wiestniku pisma opisującego pijaństwo duchownego prawosławnego (na podstawie archiwaliów z 1727). Leskow nie nabył tym samym prawa do emerytury.